Suzan heeft hartverscheurend nieuws: Freek is klaar met kanker… en dan is het over!
Het nieuws dat gisteren laat in de avond door Suzan Vermeer werd gedeeld, sloeg in als een bom bij vrienden, familie en iedereen die het koppel de afgelopen maanden heeft gevolgd. In een lange, emotionele boodschap op haar sociale media liet Suzan weten dat de kankerstrijd van haar partner Freek de Groot ten einde is gekomen — niet omdat de ziekte is overwonnen, maar omdat Freek fysiek en mentaal geen behandeling meer kan dragen.
De boodschap was rauw, pijnlijk en hartverscheurend. “Freek heeft gevochten zoals niemand anders,” schreef Suzan. “Maar hij is op. Hij heeft besloten dat het genoeg is. We gaan de laatste fase nu samen in, hand in hand, in rust en zonder pijn.” Haar woorden lieten duizenden volgers in tranen achter.
Een lange strijd vol hoop en tegenslag
Freek kreeg twee jaar geleden de diagnose lymfeklierkanker. Wat begon met een korte opname en een reeks behandelingen, groeide uit tot een voortdurende en uitputtende strijd.
Volgens Suzan waren er momenten van hoop — maanden waarin de ziekte leek terug te trekken, waarin Freek weer kon lachen, wandelen, muziek maken en samen met haar plannen kon maken voor de toekomst.
Maar de laatste doorbraak bleef uit. “Elke nieuwe behandeling bracht steeds meer bijwerkingen. Elke scan bracht slechter nieuws,” schrijft Suzan. “Hij heeft nooit opgegeven. Nooit. Maar er komt een punt waarop liefde betekent dat je iemand loslaat.”
Het moment waarop alles veranderde
Freek zou het besluit eerder deze week hebben genomen, nadat artsen aangaven dat verdere behandelingen weinig kans op verbetering boden. Volgens Suzan bleef hij vastberaden en helder. Hij zei dat hij niet wilde dat zijn laatste herinneringen zouden bestaan uit ziekenhuisbedden, maskers en machines. “Hij wilde thuis zijn. Bij mij. Bij de mensen van wie hij houdt.”
Suzan beschrijft hoe ze samen op de bank zaten, hand in hand, terwijl hij de woorden uitsprak die haar hart deden breken: “Ik ben klaar. Ik ben moe. Ik wil het nu rustig afronden.”
Een golf van steun
Binnen enkele uren na Suzan’s bericht stroomden steunbetuigingen binnen — van buren, vrienden, oud-collega’s en onbekenden die geraakt waren door hun openheid. Veel mensen schreven dat Freek’s moed en eerlijkheid hen inspireerden. Anderen deelden hun eigen ervaringen met verlies en het beëindigen van behandelingen, en benadrukten hoe zwaar maar liefdevol zo’n keuze kan zijn.
Suzan zegt overweldigd te zijn door de reacties. “Freek leest ze allemaal,” schreef ze vanochtend in een korte update. “Hij glimlacht. Hij voelt zich gedragen.”
De laatste fase
Freek brengt nu zijn dagen thuis door, omringd door kaarsen, foto’s, zachte muziek en de stemmen van mensen die hem dierbaar zijn. Vrijwilligers en verpleegkundigen van de palliatieve zorg ondersteunen het stel bij wat er komen gaat.
“Het voelt alsof het leven in slow motion gaat,” schrijft Suzan. “Maar elke seconde is nu waardevol. Elke aanraking, elke blik, elk woord.”
Ze eindigt haar boodschap met een zin die inmiddels door vele volgers is gedeeld:
“Soms is liefde vechten. Soms is liefde vasthouden. En soms… is liefde laten gaan.”
